SEVGİLİYE MEKTUP-XXXXII

08 Temmuz 2010, 19:15

Giderken hiç bilmediğim o yerlere;
ne ağlayabildim,
ne bağırabildim,
ne de “Gitme!” diyebildim sevgili.
Evet gidiyordun,
hem de ardına bile bakmadan;
ve hissetmeden…
ve yaşamadan…
ve bilmeden
sevgimi…

Gidiyordun… Ardına bile bakmadan, gitmen gerektiği için… Daha fazla acı çekmemek adına, beni acılar içinde bırakarak gidiyordun…

Gidiyordun… Bir kez olsun “seni seviyorum” diyemeden yüzüne… Dokunamadan, öpemeden, doya doya seyredemeden daha seni, beni bana bırakıp öylece, gidiyordun…

Tüm acıları ardınsıra bırakarak… Yokluktan varlığa çıkarcasına… Deliliklerinden ders çıkarırcasına, o dersi de gitmekle uygularcasına gidiyordun…

Kanadımı kolumu kırarak… Gözüme yaşları doldurarak… Bu yüreği parçalayarak, beni kendi kör, uçsuz, bucaksız dehlizlerime savurarak gidiyordun…

Sen giderken bile sana “gitme” diyemiyordum sevgili; dururken “git” diyemediğim gibi… Ne çok şey anlattım sana, ne çok şey yükledim hâlbuki, duymadın, bilmedin ama ben hiç susmadım sevgili. İçimdeki sen’i sevdim günlerce, çıkarsızca, hesapsızca… Bir gün gideceğini bile bile…

Sen gidiyordun ve ben seni sevmeye devam ediyordum… Hep yaptığım gibi, hep de yapacağım gibi; sessiz sedasız izlenimlerimde, yarım yamalak tebessümlerimde, belli belirsiz hüznümde… En mutlu ve en yıkkın hallerimde… İçerimde bir yerlerde birileri sana “kal” diye haykırdı her defasında, “n’olur kal”… Ama sen duymadın elbet; sevmedi sandın, bitti sandın, hatta hiç olmadı… Bunu sana inandırdım…

Seni özlüyorum sevgili… En mavi, en deli halini… Varlığında bile bu denli özlerken seni, yokluğunla nasıl başa çıkacağımı bilmeyerek. Düşünmek bile yoruyorken yüreğimi…

Unutmak… İster miydim yahut ister miyim seni unutmayı? Hiç sanmam. Seni unutmak, “yaşadım” dediğim anları unutmaktı… Yapamam sevgili, asla unutamam ben seni. Gidişinle kırılan dallarımı yine seninle iyileştireceğim, sana olan inancım ve sevgimle. Beni zayıf biri olarak nitelendirebilirsin zira senin karşında güçlü olmayı hiç düşünmedim. Ben sana yenilmeyi, ben sende küçülmeyi, ben sana eğilmeyi sevdim. Ben seni sevdim…

Gidiyordun ve seni durdurmaya gücümün yetmeyeceğini biliyordum. Yüzüne haykırsam “seni seviyorum, gitme!” diye… Yapamazdım sevgili… Benimle kalman acıtır canını, gitmek desen –ah işte- ayrı bir dert…

Ben mutlu ol istedim her zaman, çok daha mutlu… Benimle yahut bensiz… Plan yapmadım sana dair, sen de yap istemedim hiçbir zaman. Kalmak da elindeydi, gitmek de… Sen haklı olarak gitmeyi seçtin.

Ve işte gidiyordun. İçerimde, kalmana dair tüm haykırışlarla uğurluyordum seni; suskun, yaralı, ağlamaklı… Bil ki bu yürek dillendirmese de, kelimelere dökemese de seni hep ama hep sevdi. Hoşça kal sevgili… Mavi kal…

SEMRA YEGİN-TEMMUZ 2010